تنهایی، تاریکی، تکینگی

V for Vendetta

eshghehaji — Sun, 06 Dec 2009 15:09:06 GMT

On this most auspicious of nights, permit me then, in lieu of the more commonplace sobriquet, to suggest the character of this dramatis persona;
Voilà! In View, a humble VaudeVillian Veteran, cast Vicariously as "both" Victim and Villain by the Vicissitudes of Fate.
This Visage, no mere Veneer of Vanity, is a Vestige of the "Vox populi", Vacant, now Vanished.
However, this Valorous Visitation of a by-gone Vexation, stands ViVified and has "Vowed" to Vanquish these Venal and Virulent Vermin Van-guarding Vice and Vouchsafing the Violently Vicious and Voracious Violation of Volition.

The only Verdict is Vengeance; a Vendetta, held as a "VotiVe", not in Vain, for the Value and Veracity of such shall one day Vindicate the Vigilant and the Virtuous.

Verily, this Vichyssoise of Verbiage Veers most Verbose, so let me simply add that you may call me V.

break

eshghehaji — Wed, 21 Oct 2009 16:34:16 GMT

I'm tearing away,
Pieces are falling I can't seem to make them stay.

You run away,
Faster and faster you can't seem to get away

Break!

Hope there's a reason;
For questions unanswered I just don't see everything.
Yes, I'm inside you;
Tell me how does it feel to feel like this, Just like I do.

Do I really want this;
Sometimes I scare myself I just can't let it go.
Can you believe it?
Everything happens for reasons I just don't know

Emptiness

eshghehaji — Fri, 18 Sep 2009 21:00:23 GMT

And this blood on my hands,
Now it won't go away...
I've been out on this road, for days.

And the fear on the wall,
Watch it slowly cascade...
As the door holds the wolves, at bay.

The Emptiness is building from,
This Nothingness that we've all become

And this road that I've chosen,
Seems it's taken its' toll;
Leading far, far away from the soul!

And the fear on the wall,
Watch it slowly cascade...
As the door holds the wolves, at bay.

The Emptiness is building from
This Nothingness that we've all become

This thing I've become, seems its' taken control
Of my mind and my body, my will and my soul;
Driving further and further, away from my self...
Until there's none of me left, I've become something else.

The Emptiness is building from
This Nothingness that we've all become

This Life

eshghehaji — Wed, 12 Aug 2009 20:35:11 GMT

And I will roam out
To the edges of the earth
And when it feels just like the rain
Has soaked through my bones
None of this will matter
None of this will save you from yourself

This life
It's brining on the death of me
Swear that I can barely see
That I'm the one to blame
This life
I swear to God it's killin' me
Seems some times I can't believe
That I'm the one to blame
And when it's cold out
In the sleet and snow
I will hold out
'Till the answers all unfold
And when it feels just like the rain
You will see through it all
None of this will matter
'Cause none of this will save you from yourself

None of this will matter
None of this will save your from yourself

كافردل

eshghehaji — Mon, 20 Jul 2009 21:59:30 GMT

مرا چشميست خون افشان ز دست آن كمان ابرو

جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن تركم كه در خواب خوش مستي

نگارين گلشنش روي است و مشكين سايبان ابرو

هلالي شد تنم زين غم كه با طغراي ابرويش

كه باشد مه كه بنمايد ز طاق آسمان ابرو

رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم

هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست

كه بر طرف سمن زارش همي‌گردد چمان ابرو

دگر حور و پري را كس نگويد با چنين حسني

كه اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو كافردل نمي‌بندي نقاب زلف و مي‌ترسم

كه محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

اگر چه مرغ زيرك بود حافظ در هواداري

به تير غمزه صيدش كرد چشم آن كمان ابرو

سیاه عمیق

eshghehaji — Sun, 17 May 2009 21:20:42 GMT

چه راحت گذشتی از من

مطمن و بیصدا، قدم گذاشتی و رفتی.

همه ی اون روزای خوب، اون ساعتهای آفتابی،
همه ی اون خنده ها و خاطره ها.

چه بیمعنی شدن همه، لحظه ای که پشت سرم گذاشتی،
لحظه ای که نگاه نکردی به چشمام.
چه سرد بود چشمات اون شب چه بیاحساس نگاهت.

... و من، پوچ و تهی فرود اومدم رو زانوهام،
شکستم زیر بار سنگینی که گذاشتی رو دوشم
مثل شیشه ای غبارگرفته که ترک خرد از هجوم سنگی سخت و سرد.

تر بودن چشمام اما بیحرکت لبام،
ناباورانه به تاریکیی چشم دوخته بودم که توش سقوط میکردم، سیاه عمیق!

... چه راحت گذشتی ازم ...

ساده

eshghehaji — Sat, 18 Apr 2009 22:44:46 GMT

چه ساده میشکنن آدما، چه ساده خرد میشن، چه ساده تحقیر میشن

و چه ساده فراموش میشن...

یه حرف، یه نگاه!

چه بیصدا تسلیم میشن و چه بیمقاومت شکست میخورن.

و چه سخت فراموش میکنن تلخی خرد شدنو

و چه دیر میبخشن خودشونو...!

شحنه عشق

eshghehaji — Thu, 19 Mar 2009 15:12:56 GMT

دوش دور از رويت اي جان جانم از غم تاب داشت

ابر چشمم بر رخ از سوداي دل سيلاب داشت

در تفكر عقل مسكين پايمال عشق شد

با پريشاني دل شوريده چشمم خواب داشت

كوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل

شحنه عشقت سراي عقل در طبطاب داشت

نقش نامت كرده دل محراب تسبيح وجود

تا سحر تسبيح گويان روي در محراب داشت

ديده‌ام مي‌جست و گفتندم نبيني روي دو

خود درفشان بود چشمم كاندر او سيماب داشت

ز آسمان آغاز كارم سخت شيرين مي‌نمو

كي گمان بردم كه شهدآلوده زهر ناب داشت

سعدي اين ره مشكل افتادست در درياي عشق

اول آخر در صبوري اندكي پاياب داشت

شب آفتابي

eshghehaji — Sat, 14 Feb 2009 18:50:52 GMT

عروسك قصه ي من، گهواره ي خوابت كجاست ؟

                                قصر قشنگ كاغذي، پولك آفتابت كجاست ؟

بال و پر نقره اي كفتر عشقمو كي بست ؟

                           آينه ي طوطي منو سنگ كدوم كينه شكست ؟

عروسك قصه ي من، زخم شكسته با تنت...

                     بميرم اي شكسته دل، چه بي صداست شكستنت

صداي عشق من و تو كه تلخ و گريه آوره

                                تو اين سكوت قصه اي، شايد صداي آخره

بعد از من و تو عاشقي شايد به قصه ها بره

                                شايد با مرگ من و تو عاشقي از دنيا بره

عروسك قصه ي من سوختن من ساختنمه

                                تو اين قمار بي غرور، بردن من ، باختنمه!

عروسك قصه ي من شكستنت فال منه

                            اين سايه ي هميشگي مرگه كه دنبال منه

جفتاي عاشقو ببين از پل آبي مي گذرن

                             عروسك قلبشونو به جشن بوسه مي برن

          اما براي من و تو اون لحظه ي آبي كجاست ؟

       عروسك قصه ي من پس شب آفتابي كجاست ؟

موج

eshghehaji — Tue, 13 Jan 2009 20:53:51 GMT

من آن موجم که آرامش ندارم
          به آسانی سر سازش ندارم
                  همیشه در گریز و در گذارم
                         نمی مانم به یکجا بی قرارم

سفر یعنی من و گستاخی من
        همیشه رفتن و هرگز نماندن
            هزاران ساحل رو نادیده دیدن
                    به پرسش های بی پاسخ رسیدن

من از تبار دریا، از نسل چشمه سارم
        رها تر از رهایی، حصار بی حصارم

ساحل حصار من نیست
           پایان کار من نیست
                   همدرد و یار من نیست
                          کسی که یار من نیست در انتظار من نیست

صدای زنده بودن، در خروشم
         به ساحل چون می رسم خموشم
                 به هنگامی که دنیا فکر ما نیست
                           برای مرگ هم در خانه جا نیست

اگر خاموش بشینم روا نیست
         دل از دریا بریدن کار ما نیست

من از تبار دریا از نسل چشمه سارم
              رها تر از رهایی حصار بی حصارم