دوش دور از رويت اي جان جانم از غم تاب داشت

                          ابر چشمم بر رخ از سوداي دل سيلاب داشت                        

در تفكر عقل مسكين پايمال عشق شد

                           با پريشاني دل شوريده چشمم خواب داشت

كوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل

                          شحنه عشقت سراي عقل در طبطاب داشت

نقش نامت كرده دل محراب تسبيح وجود

                            تا سحر تسبيح گويان روي در محراب داشت

ديده‌ام مي‌جست و گفتندم نبيني روي دو

                     خود درفشان بود چشمم كاندر او سيماب داشت

ز آسمان آغاز كارم سخت شيرين مي‌نمو

                           كي گمان بردم كه شهدآلوده زهر ناب داشت

              سعدي اين ره مشكل افتادست در درياي عشق

                   اول آخر در صبوري اندكي پاياب داشت