جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن تركم كه در خواب خوش مستي

                                  نگارين گلشنش روي است و مشكين سايبان ابرو

هلالي شد تنم زين غم كه با طغراي ابرويش

                                          كه باشد مه كه بنمايد ز طاق آسمان ابرو

رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم

                                    هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست

                                      كه بر طرف سمن زارش همي‌گردد چمان ابرو

دگر حور و پري را كس نگويد با چنين حسني

                              كه اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو كافردل نمي‌بندي نقاب زلف و مي‌ترسم

                                             كه محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

                   اگر چه مرغ زيرك بود حافظ در هواداري

                 به تير غمزه صيدش كرد چشم آن كمان ابرو