چه راحت گذشتی از من

                     مطمن و بیصدا، قدم گذاشتی و رفتی.

همه ی اون روزای خوب، اون ساعتهای آفتابی،
                         همه ی اون خنده ها و خاطره ها.

چه بیمعنی شدن همه، لحظه ای که پشت سرم گذاشتی،
                            لحظه ای که نگاه نکردی به چشمام.
                   چه سرد بود چشمات اون شب چه بیاحساس نگاهت. 

... و من، پوچ و تهی فرود اومدم رو زانوهام،
         شکستم زیر بار سنگینی که گذاشتی رو دوشم
                  مثل شیشه ای غبارگرفته که ترک خرد از هجوم سنگی سخت و سرد.

تر بودن چشمام اما بیحرکت لبام،
             ناباورانه به تاریکیی چشم دوخته بودم که توش سقوط میکردم، سیاه عمیق!

... چه راحت گذشتی ازم ...