یک سال گذشت از اون «شب شوم»

     از شبی که بیغایت بهت زده شدیم از

 سنگینی حقیقتِ بیپایان تلخی

که چو گرزی سخت به پیکره ی نحیف آرزوهاون فرود اومد

از شبی که هر لحظه دعا کردیم؛

که ای کاش همه ی اینها فقط یه کابوس باشه

و افسوس و دریغ و درد که نبود

    و چه رنجور نشستیم و بیصدا به یاد زیباترین لحظات هستیمون

و به یاد گنجهایی که هر دم به شوق «داشتنشون»

  بیپایان سپاس میگذاردیم پروردگار را؛ به بهانه ی «بودن» با آنها

گفتم شايد اين سودا را
 به فراموشي بسپارم
 ز غمت كمتر ياد آرم
ديدم هرجا نقشي زيبا

                ز تو در خاطر دارم
چون جان بودي

          كه تو را عمري

                با خود ديدم به خدا، به خدا
چشم از عالم كي بر گيرم

 كه تویی هر سو پيدا
آه؛ دل كوچك من
         هان؛ شده جلوه گه اميدم
در همه آينه ها
        با همه لطف و صفا
                    من تو را ديدم
با من بودي

همه جا چون« جان»

 به خدا در تن بودی...