بیست و دوم مهر ماه، تهران

بازم دارم مینویسم! یه نامه ی دیگه!
               چه اهمیتی داره کی، کجا و چطور و یا حتی چرا؟!
                         فقط این مهمه که هست، که مینویسم.
قرار نبود البته چنین روزی برسه ، چه، میبایستی تو جهنم باشم هم اکنون!
            اما خب، مثل اینکه در جهنمم باز نمیکنن بروم!
                 ولی خب حالا که به« هستی» مونده ام از تو مینویسم ، از تو، عزیزترینم، دوباره و دوباره.
                          از تویی که حتی خیالشم نمیکنی؛
نمیدونم...! شایدم هیچوقت اون چشمای پرغروغت به این خط کج و معوج نیفته....
                   ولی خب، مینویسم..

 اصلا برام مهم نیست، هرچی میخوان بگن و هر آشیم که میخوان بپزن برام، چه اهمیتی داره؟!
                 من برگشته بودم که «تو» رو ببینم؛ که دیدم! و اونم چه دیدنی...!
                              با این که لیاقتشو نداشتم اما روزی تاریخی و بینظیر رقم خورد برام.
                                   « من کنار تو بودم! »
مگه اون شب خواب به چشمم میومد؟!
            تمام شب بیدار ِ بیدار، بیصدا به دیوار تکیه داده بودم که صدای لطیف نفسهاتو بشنوم...

  یک شب که دوست فتنه ی خفته است زینهار
   بیدار  باش  تا نرود  عمر بر  فسوس ¹

.... چه ساعات پرشکوهی بود،
                تا عمر دارم یادم نمیره لبخندی رو که رو لبت نقش بست
                                           ......با دیدن اون گردنبند آبی
                                 .... زیباترین لحظه عمرم بود....

 
.... حالا که تو جهنم رام ندادن، راه دیگه ای متصورم نیست مگر همین راه...!
                                 امیدی که نیست البته اما تک کورسویی هم اگه باشه عشق تو ِ
ایکاش میتونستم غلام حلقه بگوشت باشم که بشنوم هرروز صدای آسمونی تورو.
                اون صدای روحبخش و لطیف رو.
                              ....حیف و صد حیف که میسرم نیست
و چه بیهوده است این « بودن» بی « تو» و چه پوچ و بیفایده است عمرم ...
                      و چه شیرین و خواستنیه لحظه هایی که به « تو» می اندیشم ....
                                    و صد البته رضای توست که طالبم حتی بیشتر از « وصالت».....
                                                   که مبادم از « تو » غیر از « تو » خواستن...

  وصال و هجر چه باشد؟! رضای دوست طلب
                                                   که حیف باشد از او غیر او تمنایی ² 

                          تا بود بار غمت بر دل بيهوش مرا
                                                 سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

                         نگذرد ياد گل و سنبلم اندر خاطر
                                                   تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

  شربتي تلختر از زهر فراقت بايد
                                                        تا كند لذت وصل تو فراموش مرا

 هر شبم با غم هجران تو سر بر بالين
                                                روزي ار با تو نشد دست در آغوش مرا

 بي دهان تو اگر صد قدح نوش دهند
                                                 به دهان تو كه زهر آيد از آن نوش مرا

 «سعدي» اندر كف جلاد غمت ميگويد
                                   بنده ام بنده به كشتن ده و مفروش مرا

---

1- حضرت سعدی
2- خواجه حافظ