میدونم که رسیدم! همین بود...
                   همه ش همین بود...!
                         همه ی چیزی که بودم...
                                همه ی چیزی که میتونستم باشم!

شایدم نه البته همه ش! ولی خب هر چی که بود...
          به پایان رسید...
                  سفری که ناخواسته آغاز کرده بودم...

و این آخرین حرفم که البته تنها شعریه که سرودم...
       و برای تنها کسی سرودم که چراغی بود در شبهای بیپایان تنهایی ِمطلقم
            دریغ و افسوس که کور سویی تنها بود... اما بود!
                         و همین بودن تنها نسیمی بود که «امید» نامندش...

                     دلبرا، آرام جانم، جان من، سرو چمانم

                                                            چون برفتی بس شتابان، از برم ای همزبانم

                     من بماندم با هزاران درد و غم از روزگاران

                                                                   کرده گم راه و به ره، در کمینند رهزنانم

                     چون بمانم بی تو ای دل؟ چون بجوشد عشق از این دل؟

                                                                بعد ِتو ، دل را برفتست از دلم شور نهانم

                     جز تنی تنها نماندست و صدایی بی طنین

                                                                 دل ببردیّ و برفتی هم روان، روح و روانم

                     زخم عشقت چون نتابم؟ سر به کویت ندارم؟

                                                                 خاک کویت کیمیا و زخم ِتو تنپوش جانم

                     بی امیدت تن بمیرد، بی نوایت دل بگیرد

                                                             ای که امیدت نوایی، در سکوت این شبانم

                     احمدا چندین بخوانی در غم عشقش نهانی

                                                           برخروش از عشق «دلبر» هم بشور جاودانم

                     جان بدادم در وفایت، هم بگشتم خاک پایت

                                                                   لیک ناگفته بماندست آرزویی بر زبانم:

                     عشق من « محبوب» پاکم، میگذر روزی به خاکم!

                                                                     تا نیوشی از مزارم معنی زار و فغانم

                                      کز میان خیل تن ها، رفت احمد بس چه تنها

                                  چون «سیه وش» زار و مظلوم، هم به یادت «دلستانم»

* طبیعتا به جای «دلبر»، «محبوب» و «دلستان» بایستی نام محبوبم میومد
اما نام زیباش به حدی ارزشمنده که من جسارت آلودنش رو به این کلام نا موزون ندارم...