«تلخ» ! چه خوب با این احساس انس گرفتم!
دیگه تلاشی برای فراموش کردنش نمی کنم! برای نادیده گرفتنش
      و نه حتی برای فریب دادن خودم، چه ، حس میکنم سنگینی وجودشو
             دیگه نمی ترسم وقتی صدای پاهاش میاد، که اتفاقا «تنها» مونسمه!
اگرچه پذیرفتنش آسون نبود.
         نمی تونستم بهمین راحتی سردی رو باور کنم،
                     تلخی رو، سیاهی رو !
ایستادم صدالبته در برابرش، ولی...، ولی چه اشتباه بزرگی!
          «تنهایی» براحتی شکست
                 اون سد خیالی و دروغین رو به ضرب حقیقتی سخت...
و سیلی از غم و رنج رو برام بارمغان آورد
             و البته، تنهایی رو ...
اولش سخت بود، خیلی سخت!
                           باور نمی کردم، نمی خواستم باور کنم!
با دروغی بچگانه به خودم قبولوندم ،که فقط «فراموش» شدم...،
                 که این فقط قلبمه که دیده نمیشه!
ولی حالا... دیگه تقلایی نمیکنم
               وقتی به سختی به حقیقت تلخی برخورد میکنم:
....«« واژگان هم خجل و افگار از ناتوانیشون
            از کشیدن « عظمت سوگ تنهایی من» به رشته ی سخن،
                        سر باز میزنن از سرک کشیدن به گوشه های ذهنم! »»
دیگه سخت نیست «تلخند» زدن بروی «کسانی» که
                          میدونم در پس نقاب چهرشون چی میگذره!

شایدم نه! مگه میشه سخت نباشه رنج بردن؟!
                           مگه میشه تلخ نباشه تنها بودن؟!
                     مگه میشه «بی اعتراض» بمونه «بی عدالتی»؟!
ولی خب...! دیگه راحتتر باهاش کنار میام،

آ ره...! من با « تنهایی» انس گرفتم
                                             اگر چه به تلخی...