چهل روز گذشت از اون «شب شوم»

     از شبی که بیغایت بهت زده شدیم از

 سنگینی حقیقتِ بیپایان تلخی

که چو گرزی سخت به پیکره ی نحیف آرزوهاون فرود اومد

از شبی که هر لحظه دعا کردیم؛

که ای کاش همه ی اینها فقط یه کابوس باشه

و افسوس و دریغ و درد که نبود

    و چه رنجور نشستیم و بیصدا به یاد زیباترین لحظات هستیمون

و به یاد گنجهایی که هر دم به شوق «داشتنشون»

همصدا میشدیم با شیخ که «منت خدای را عز و جل»

 و بیپایان سپاس میگذاردیم پروردگار را؛ به بهانه ی «بودن» با آنها

گفتم شايد اين سودا را
         به فراموشي بسپارم
                كه غمم كمتر ياد آرم
ديدم هرجا نقشي زيبا

                ز تو در خاطر دارم
چون جان بودي

          كه تو را عمري

                با خود ديدم به خدا به خدا
چشم از عالم كي بر گيرم

                    كه تویي هر سو پيدا
آه؛ دل كوچك من
         هان؛ شده جلوه گه اميدم
در همه آينه ها
        با همه لطف و صفا
                    من تو را ديدم
با من بودي

همه جا چون« جان»

                  به خدا در تن بودی

آهنگ این شعر با صدای استاد مرضیه