تبليغاتX
تنهایی، تاریکی، تکینگی
ز سوزناکی گفتار من قلم بگریست

 ۲۲ بهمن ماه!
      چه روزی...! روز رهایی؟!شایدم نه... روز تنهایی...!

گذشت! ... یک سال گذشت، به همین راحتی

یک ساله که جدا شدم، از وطنم، دوستانم، خویشانم حتی از خودم!

        تلخ و شیرین، هر در رو داشته تاحالا، ولی...

                   ولی سخت بود، خیلی سخت...

       اونقدر سخت که بارها خواستم تموم کنم، زندگی رو! همه چیرو ...

               و از همه سخت تر چند ماه آخر شاید بود ... آخه، زمستان است...!

      با یه تلخند اما به این میاندیشم که سخت تر هم خواهد شد!

 

خیلی غمزده ام ، تو این مدت غمهای زیادی به قلبم نشستن، مثل خنجر!

به قول شاعر

                         غمُم بی حد و درُدم بیشماره

                                                 فغون کین، چاره و درمون نداره

مثل همیشه ؛و شاید بیشتر از پیش، غم وطن ،

                 

                  نه زمین خاک قدیمی نه هوا همون هواست

                              تا چشام کار میکنه  هرچی که مونده نا بجاست

                  داره از قبیله ی ما یکی یکی کم میشه

                               هر چی دوست داشتمو دارم راهی عدم میشه

                  مثل ابرای زمستون دلم از گریه پره

                                                  شیشه ی نازک دل منتظر تلنگره   

                  غم سفره های خالی، دستهای نحیف مردم

                                            داغ شلاق جهالت به تن شریف مردم

                  غم اعدام ستاره، انهدام سرو آزاد

                         تیر باران شقایق، باغبانی کردن باد

                             همه قطره های خونی که به خاکم شده فریاد...   ۱ 


ولی نه تنها‌‌‌‌‌؛ که حتی غم زمان هم، غم نا امیدی.... غم تنهایی

 

                  هر دمی چون نی، از دل نالان شکوه ها دارم

                                      روی دل هر شب، تا سحرگاهان با خدا دارم

                  هر نفس آهیست، از دل خونین

                          لحظه های عمر بی سامان، می رود سنگین

                                          اشک خون آلوده ام دامان،می کند رنگین

                 به سکوت سرد زمان، به خزان زرد زمان،

                                       نه زمان را درد کسی، نه کسی را درد زمان

                 بهار مردمی ها طی شد،

                               زمان مهربانی طی شد

                                          آه از این دمسردی ها خدایا...

                 نه امیدی در دل من، که گشاید مشکل من

                                           نه فروغ روی مهی، که فروزد محفل من

                 نه همزبان دردآگاهی،

                              که ناله ای خرد با آهی

                                          داد از این بی دردیها خدایا...

                  نه صفایی ز دمسازی به جام می،
                             
 که گرد غم ز دل شوید

                                        که بگویم راز پنهان،

                                                که چه دردی دارم بر جان

                                                    وای از این بی همرازیها خدایا...

                 وَه که به حسرت عمر گرامی سر شد

                       همچو شراری از دل آتش بر شد و خاکستر شد

                                    یک نفس زد و هدر شد، روزگار من بسر شد   

                چنگی عشقم را به جنون زد،

                                  مردم چشمم جامه به خون زد

                                            دلبرم ز بیشکیبی با فسون خود فریبی

                چه فسون نافرجامی، به امید بی انجامی

                                                     وای از این افسون سازی خدایا

 

ولی هنوز یه چیزی مونده! چیزی که میدونم هست،

                       چون قلبم هنوز خُرد نشده.... زیر بار این همه غم...!

آره... گرماشو احساس میکنم.....

                                                  ...غم عشق!

به قول خواجه؛

                    تا دل هرزه گرد من،  رفت به چین زلف او

                                 زان  سفر دراز  خود  عزم  وطن نمی  کند

                    دل به امید روی او همدم جان نمی شود

                                 جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند

 

با این همه...

                      لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام

                                  اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم

                                                                                  ...


۱- اردلان سرافراز

۲- جواد آذر

+ نگارش شده در  یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 13:34  بدست سیاهوش | 

 

 

          

 

 

 

 

همانا حسين(ع) چراغ هدايت و كشتي نجات است.              پيامبر(ص)              

                                                                                                  

دوباره محرم اومد، ماهي كه فرق داره با بقيه ي ماه ها                   

ماهي كه به طرز عجيبی سنگينه و محزون،                  

ماهي كه شبهاي پر هياهويي داره                                                

                                    روزهایي داغدار                      

                                       ساعت هایي جانسوز           

                    و تاريخی پر افتخار                                                            

همه ي ما تاريخ رو ميدونيم...                                                 

حسين(ع) و يارانش در اين ماه، با وقار و عظمت و با شكوه و بزرگي به ديدار معبودشون رفتند.....         

 ميدونيم كه چه عاشقانه زندگي كردند و چه عاشقانه شهید شدند                       

سرور و سالار شهيدان، مظلومانه ولي در اوج افتخار به شهادت رسيد تا وجودش،  يادش، راهش و گفته هاش جاودانه بشه ...                                           

شهيدان كربلا خيلي چيزا به ما ياد دادن،
ولي از همه مهمتر اين كه 
به ما نشون دادن که         

 بايد عاشقانه بود و عاشقانه رفت..... بايد آزاد بود و آزاده...                                   

«اگر دین ندارید، آزاده باشيد.»                          امام حسين(ع)         

اونها عشقشونو نثار خداوند كردند و نشون دادند كه آزاد بودند و آزاده...             

و به خدا قسم كه پيروز شدند...                                                      

با خون بر شمشير پيروز شدند...                                                       

و با شهادتشون راه عاشقي رو به ما نشون دادند..                                    

و ما هر محرم به سوگ ميشينيم... نه براي شهادتشون كه براي مظلوميتشون...      

و براي خورشيد هايي كه از دست داديم                                                    

خورشيد هاي پر فروغي  كه روشنگر راه عشق بودند....راه خدا...                  

                                                                               

باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است                                         

                                             باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است         

بـاز ايـن چـه رسـتـخـيـز  عظيم است كز زمين                                            

                                            بـي نـفخ صور، خاسته تا عرش اعظم است      

گـويـا طـلـوع  مـي  كـنـد  از  مـغـرب  آفـتـاب                                               

                                           كـاشـوب  در  تـمـامـي  ذرات  عـالم  اســت         

گـر خـوانـمـش  قـيـامـت  دنـيـا، بـعـيـد نـيـسـت                                               

                                          ايـن رسـتـخـيـز عـام كه نامش مـحـرم  اسـت          

جـن و مـلـك  بــر آدمـيـان  نوحـه  مـي  كـنـنـد                                    

                                            گـويـا   عـزاي   اشـرف   اولـاد   آدم   اســت          

                         خورشـيد آسمان و زمين، نور مشرقين                            

                          پرورده ي كـنـار رسـول خـدا، حـسيـن       

 

+ نگارش شده در  شنبه هفتم بهمن 1385ساعت 18:59  بدست سیاهوش |