از ديرباز وطن همواره عزيز بوده است
و آنان كه در راه ميهن جان سپردند شهيد و سرفراز گشتند

شهيد ناصر علي صوفي

معاونت فرماندهي گردان قاسم (ع)، لشگر ۳۱ عاشورا

محل شهادت: منطقه عملياتي شلمچه

عمليات كربلاي پنج

 خیلی دردناکه،
      خنجر خوردن به نامردی...
             دردناکتره ،اگه از نزدیکترین باشه...
                                          از محبوبترین....

این سروده ی «مهدی اخوان ثالث»
        پایان غم انگیز کشته شدن رستم و رخش رو
                   به دست شغاد -برادرناتنی رستم- از زبان نقال بازگو می کنه

      خوان هشتم
...یادم آمد، هان،
       داشتم میگفتم... آن شب نیز
                                         سورت سرمای دی بیدادها میکرد.
                                   و چه سرمایی، چه سرمایی!
                                   بادبرف و سوز وحشناک
لیک خوشبختانه آخر، سرپناهی یافتم جایی
              گرچه بیرون تیره بود و سرد همچون ترس،
                                               قهوه خانه گرم و روشن بود همچون شرم...
همگنان را خون گرمی بود.
                                      قهوه خانه گرم و روشن، مرد نقال آتشین پیغام،
  راستی کانون گرمی بود.
           مرد نقال –آن صدایش گرم، نایش گرم،
                             آن سکوتش ساکت و گیرا
                                        و دَمش، چونان حدیث آشنایش گرم –
                             راه می رفت و سخن می گفت.
چوب دستی منتشا مانند در دستش،
                                                         مست شور و گرم گفتن بود.
                                     صحنه ی میدانک خود را 
                                              تند و گاه آرام می پیمود.
                                                     همگنان خاموش،
                               گِرد بر گِردش، به کردار صدف بر گِرد مروارید،
 پای تا سر گوش
_«هفت خوان را زاد سرو مرو،
یا به قولی «ماخ سالار» آن گرامی مرد
آن هریوه ی خوب و پاک آیین _ روایت کرد؛
خوان هشتم را
من روایت می کنم اکنون،...
                                       من که نامم ماث»

هم چنان می رفت و می آمد.
                                    همچنان می گفت و می گفت و قدم می زد
«قصه است این، قصه، آری قصه ی درد است
شعر نیست،
این عیار مهر و کین مرد و نامرد است
بی عیار و شعر ِمحض ِخوب و خالی نیست
هیچ – همچون پوچ – عالی نیست
                  این گلیم تیره بختی هاست
                              خیس ِخون داغ سهراب و سیاوش ها،
روکش تابوت تختی هاست...»
                                              اندکی اِستاد و خامش ماند
                                              پس هماوای خروش خشم،
با صدایی مرتعش، لحنی رَجَز مانند و دردآلود،
         خواند:
           آه،

دیگر اکنون آن ،عماد ِتکیه و امید ایرانشهر،
              شیرمرد عرصه ی ناوردهای هول،
                         پور زال زر، جهان پَهلو،
                                آن خداوند و سوار رخش بی مانند،
آن که هرگز –چون کلید گنج مروارید –
         گم نمیشد از لبش لبخند،
                          خواه روز صلح و بسته مهر را پیمان،
خواه روز جنگ و خورده بهر کین سوگند
آری اکنون شیر ایرانشهر
       تهمتن گُرد سجستانی
    کوه کوهان، مرد مردستان
                        رستم دستان،

در تگ تاریک ژرف چاه پهناور،
     کِشته هر سو بر کف و دیوارش نیزه و خنجره،
                                               چاه غدر ناجوانمردان
               چاه پَستان، چاه بی دردان
            چاه چونان ژرفی و پهناش، بی شرمیش ناباور،
                                           و غم انگیز و شگفت آور،

     آری اکنون تهمتن با رخش غیرتمند،
در بن این چاه ِآبش زهر شمشیر و سنان، گم بود
       پهلوان هفت خوان ،اکنون 
                      طعمه ی دام و دهان خوان هشتم بود

            و می اندیشید 
           که نبایستی بگوید هیچ
     بس که ناجوانمردانه و پست است این تزویر.
چشم را باید ببندد، تا نبیند هیچ...

بعد چندی که گشودش چشم
                                                                رخش خود را دید
           بس که خونش رفته بود از تن،
           بس که زهر زخمها کاریش
                  گویی از تن حس و هوشش رفته بود و داشت می خوابید. 

                                                       او
                                                       از تن خود _بس بتر از رخش_
                                                       بی خبر بود و نبودش اعتنا با خویش.
رخش را می دید و می پایید.

                           رخش، آن طاق عزیز، آن تای بی همتا
                                               رخش رخشنده
                                               با هرازان یادهای روشن و زنده...
گفت در دل:«رخش! طفلک رخش!
                                                          آه!»
                                          این نخستین بار شاید بود
                                      کان کلید گنج مروارید او گم شد.

                                                    ناگهان انگار
       بر لب آن چاه
        سایه ای را دید
 او شغاد ،آن نابرادر بود
       که درون چَه نگه می کرد و می خندید
                 و صدای شوم و نامردانه اش در چاهسار گوش می پیچید...

    باز چشم او به رخش افتاد_ اما ... وای! 
                                                        دید
                                            رخش زیبا، رخش غیرتمند
                                            رخش بی مانند،
                                            با هزارش یادبود خوب، خوابیده است

آن چنان که راستی گویی
آن هزاران یادبود خوب را در خواب می دیده است....

بعد از آن تا مدتی، تا دیر،
       یال و رویش را
هی نوازش کرد، هی بویید، هی بوسید،
        رو به یال و چشم او مالید....

مرد نقال از صدایش ضجّه می بارید
و نگاهش مثل خنجر بود:

«و نشست آرام، یال رخش در دستش،
باز با آن آخرین اندیشه ها سرگرم
                                             جنگ بود این یا شکار؟ آیا
                                                                     میزبانی بود یا تزویر؟
قصه می گوید که بیشک می توانست او اگر می خواست
که شغاد نابرادر را بدوزد_همچنان که دوخت_
                                             با کمان و تیر
                                             بر درختی که به زیرش ایستاده بود،
                                             و بر آن بر تکیه داده بود
                                            و درون چَه نگه می کرد
                  قصه می گوید
این برایش سخت آسان بود و ساده بود
هم چنان که می توانست او، اگر می خواست،
کان کمند شصت خمّ خویش بگشاید
و بیندازد به بالا، بر درختی، گیره ای، سنگی
                                                      و فراز آید
                             ور بپرسی راست، گویم راست
قصه بیشک راست می گوید.

می توانست او، اگر می خواست.
                                                        لیک...»