- چرا همیشه ساکتی؟ چرا چیزی نمیگی؟
   لازم نبود نگاهش کنم، همونی بود که دو ردیف جلو تر از من می نشست. 
   - چرا جواب نمیدی؟ پرسیدم چرا همیشه ...؟
چیزی برای گفتن ندارم.
   - باور نمیکنم! پس چرا مینویسی؟
   سرمو بلند کردم، خودش بود ...
   - تو کتابخونه می بینمت ولی گاهی فقط دو تا کاغذ جلوته با یه خودکار .
 آره ،می نویسم ، از نوشتن خوشم میاد .
   - پس حرفی برای گفتن داری.
   به افق چشم دوختم و چیزی نگفتم.
   - ولی حرفهای دلتو می نویسی...
 نه! اونا حرفهای دل نیستن! من از غم می نویسم ،غم دل !
  - پس از غم دلت بگو ، میخوام بشنوم... ، چیه؟! برای چی لبخند میزنی؟
«غم دل چه باز گویم که تو را ملال گیرد
                          کنم این حدیث کوته ،که غم دراز دارم»
   - مهم نیست ،بزار ملال منو بگیره! میخوام بشنوم.
غم دل چی میتونه باشه غیر از غم عشق؟ غم عشقم که همه میشناسن...
«یک قصه بیش نیست غم عشق و وین عجب
                        کز هر زبان که میشنوم نا مکرر است»                      حافظ
   - ولی نا مکرر ،مگه نه؟ پس بگو!

... باختم... دین و دل تو یه نگاه باختم! عاشق شدم....
چه لحظات باشکوهی بود...
همه چیز برام عوض شد، دنیا یه رنگ دیگه گرفت... یه بوی دیگه...
دنیای تاریک و تنهای خودمو فراموش کردم... دنیای بدون عشق رو...
تازه معنی زیبایی و روشنایی رو فهمیدم...
      هر روز صبح به عشقش بیدار میشدم تا ببینمش... 
              هر روز به شوق دیدنش پرواز میکردم تا اوج خیال...
«گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق     
                           ساکن شود بدیدم و مشتاقتر شدم»                     سعدی
عشق وجودمو به آتش کشید !
مگه میتونستم رو آتیش باشم و نجوشم..؟!
                         «نبود بر سر آتش میسّرم که نجوشم»                     سعدی
ولی خب، فقط نوش نبود، نیشم داشت!
«بنازم آن مژه ی شوخ عافیت کش را  
                        که موج میزندش آب نوش بر سر نیش»                      حافظ
به قول سعدی:
«پارسایی را دیدم بمحبت شخصی گرفتار ،نه طاقت صبر و نه یارای گفتار. چندانکه ملامت دیدی و غرامت کشیدی ترک تصابی نگفتی و گفتی
          کوته نکنم ز دامنت دست                     ور خود بزنی بتیغ تیزم
         بعد از تو ملاذ و ملجاءـی نیست            هم در تو گریزم ار گریزم»
با این همه عهد بستم با خودم که به عهد عشق وفادار بمونم.. 
  ... ولی....
   - ولی چی؟ عهدتو شکستی؟
من؟ نه... من هنوزم پای عهدم هستم...
   - پس اون شکست... درسته؟
«سخن در احتیاج ما و استغنای معشوق است
                   چه سود افسونگری ایدل، که در دلبر نمی گیرد»              حافظ
شایدم من لیاقت اونو نداشتم...
      «بدان کمر نرسد دست هر گدا حافظ
                                  خزانه ای بکف آور ز گنج قارون بیش»
رفت... رفت و دلمو برد با خودش 
    «دل گفت فروکش کنم این شهر ببویش
                         بیچاره ندانست که یارش سفری بود»                      حافظ

حالا دوباره دنیام تاریک شده...و من غمگینم.... تنها... ولی هنوز عاشق
         هنوز این عشق که به وجودم گرما میده...
                 و تا همیشه به عهدم وفادار میمونم...
                          عاشق میمونم و امیدوار... شاید روزی ...
«دست از طلب ندارم تا کام من برآید
                       یا تن رسد به جانان، یا جان ز تن برآید»

    - بعد از رفتنش دیگه هیجوقت ندیدیش؟
نه ... ولی وقتی که داشت میرفت کلبه ی محقرمو به نورش روشن کرد...
  کلام آخرم کوتاه بود...
   اونم فقط ناباورانه نگاهم ... ولی هیچی نگفت...
   - مگه بهش چی گفتی...؟
گفتم:....
                  سفرت بخیر... فقط یه خواهش ازت دارم..
                        
                    «بگشای تربتم را، بعد از وفات و بنگر
                    کز آتش درونم ، دود از کفن بر آید... »                             حافظ

    ...

یک سال پیش بود...، روزی که برای همیشه درهم شکستم...
روزی که ...
یه سال پیش بود که تصمیم گرفتم اینجا به یادش بنویسم...

روزی که آب پاکی رو ریخت رو دستم... باورم نمی شد...
یعنی این همون بود؟، نه... باور نمی کردم... نمی خواستم باور کنم...
-«به همین سادگی..؟ به همین راحتی ازم دل کندی..؟»
--«آره ،یعنی اصلا دل نبسته بودم که حالا بخوام...»
-«دل نبسته بودی...؟ نه! این یکی رو دیگه باور نمیکنم...
     پس همه ی اون نگاها ،اون حرفا دروغ بود..؟ ، اون لحظه ها ، خاطره ها...»
--« آره ،بود! حالا هم همش تموم شده ،به همین سادگی...»
-«ولی به همین سادگی که نمیشه... »
-«چرا نمیشه؟ میرم تا ببینی که میشه...»
دهنمو باز کردم که بگم هنوزم چقدر برام عزیزه...
ولی فقط نگاهش کردم...
--«چیه؟! حرفی داری...؟»
-«نه... چه حرفی ... اگه میخوای بری...
    دوباره یه روزی می بینمت ،مگه نه..؟»
--« نه... این، دفعه ی آخره...»

این یکی رو راست گفت...دیگه هیچوقت....

ای که رفته با خود دلی شکسته بردی

                                این چنین به توفان تن مرا سپردی
ای که مهر باطل زدی به دفتر من

                                 بعد تو نیامد چه ها که بر سر من

ای خدای عالم چگونه باورم بود

                                 آن  که  روزگاری  پناه  و یاورم بود

سایه اش نماند همیشه بر سر من

                                    زیر لب بخندد به مرگ و پرپر من

رفتی و ندیدی که بی تو ،شکسته بال و خسته ام

                رفتی و ندیدی که بی تو، چگونه پرشکسته ام

رفتی و نهادی چه آسان دل مرا به زیر پا

                         رفتی و خیالت زمانی نمی کند مرا رها

      ای به دل آشنا ،تا که هستم بیا، وای من اگر نیایی