بیستم مهرماه روز برزگداشت خواجه حافظ شیرازی بود.

شاعری که بدیع ترین غزلها و نغزترین سروده ها از آن اوست.
خواجه در بکار بردن صنایع ادبی بی نظیر است و از طبع پاکش هزاران بیت بلند بجا مانده که ما را با زیباترین عوالم و دقیقترین احساسات آشنا میکند و مهمتر از همه با سعادت حقیقی یعنی عشق پیوند میزند.

حدیث عشق ز «حافظ» شنو نه از واعظ               اگرچه صنعت بسیار در عبارت کرد

«شمس الدین محمد» فرزند بهاالدین در سال ۷۲۷ هجری در شیراز به دنیا آمد.

حافظ تا میانسالی مجرد بوده و در آن زمان اشتیاق خود را به اختیار همسر در غزلی با این مطلع آورده است:                                                                              در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی      
                                        خرقه جایی گرو باده و دفتر جای  
دل که آیینه ی صافیست غباری دارد        
                                        از خدا میطلبم صحبت روشن رایی

حافظ فرزند خردسالی داشته که به مکتب میرفته و خواجه آرزو داشته که از چراغ وجود خویش شمع فروغ بخش دیگری برای جامعه بیفروزد؛ اما روزگار فرزند محبوب را از دامان پدر گرفته به دامان خاک سپرد                                                          دلا دیدی که آن فرزانه فرزند                 چه دید اندر خم این طاق رنگین                 بجای لوح سیمین در کنارش                  فلک بر سر نهادش لوح سنگین

اما مصیبت شاعر بزرگ ما به همین جا ختم نشد، و همسر عزیزش نیز همسر خاک گشت.                                                                                                    آن یار کزو خانه ی ما جای پری بود            
                                    سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود
دل گفت فروکش کنم این شهر بویش             
                                    بیچاره ندانست که یارش سفری بود

تذکره ی عرفات وفات خواجه را معلول اندوهی شمرده است که در اثر سوختن آثارش به وی دست داد.

در هر حال کوکب پرفروغ خواجه در سال ۷۹۱ افول نمود و آسمان ادبیات ایران پس از او اختری تابنده تر در پهنه ی خویش ندید.

پس از وفات خواجه دشمنانش فرصتی یافته ، تصمیم گرفتند از نماز گزاردن بر پیکر او خودداری ورزند.بالاخره قرار بر آن شد که از دیوان خودش سوال و حسن یا فساد عقیدتش را استسفار نمایند؛

غزلی با این مقطع آمد:

قدم دریغ مدار از جناره ی «حافظ»      
که گرچه غرق گناه است، میرود به بهشت

غزل زیر نیز یکی از «حافظانه» های زیبای «حافظ» است:

دلم جز مهر مهرويان طريقي بر نميگيرد             

                                      ز هر در ميدهم پندش وليكن در نميگيرد

خدا را اي نصيحتگو حديث ساغر و مي گو          

                                كه نقشي در خيال ما از اين خوشتر نميگيرد

بيا اي ساقي گلرخ بياور باده رنگين           

                                      كه فكري در درون ما از اين بهتر نميگيرد

صراحي ميكشم پنهان و مردم دفتر انگارند    

                                       عجب گر آتش اين زرق در دفتر نميگيرد

من اين دلق مرقع را بخواهم سوختن روزي   

                                  كه پير مي فروشانش به جامي بر نميگيرد

از آن رو هست ياران را صفاها با مي لعلش  

                              كه غير از راستي نقشي در آن جوهر نميگيرد

سرو چشمي چنين دلكش تو گويي چشم از او بردوز

                                    برو كاين وعظ بيمعني مرا در سر نميگيرد

نصيحتگوي رندان را كه با حكم قضا جنگ است  

                                   دلش بس تنگ ميبينم مگر ساغر نميگيرد

ميان گريه ميخندم كه چون شمع اندر اين مجلس            

                                         زبان آتشينم هست ليكن در نميگيرد

چه خوش صيد دلم كردي بنازم چشم مستت را         

                         كه كس مرغان وحشي را از اين خوشتر نميگيرد

سخن در احتياج ما و استغناي معشوق است       

                            چه سود افسونگري اي دل كه در دلبر نميگيرد

من آن آيينه را روزي به دست آرم سكندروار         

                                       اگر ميگيرد اين آتش زماني ور نميگيرد

خدا را رحمي اي منعم كه درويش سر كويت        

                                        دري ديگر نميداند رهي ديگر نميگيرد 
                 بدين شعر تر شيرين ز شاهنشه عجب دارم
                  كه سر تا پاي «حافظ» را چرا در زر نميگيرد