تبليغاتX
تنهایی، تاریکی، تکینگی
ز سوزناکی گفتار من قلم بگریست

...حمید ، دلم برات خیلی تنگ شده
        چرا رفتی از پیشم، چرا منو تو این دنیا تنها جا گذاشتی...
حالا چهار ساله که بدون تو... تنها تر از قبلم
گفته بودی، آره گفته بودی که فقط مرگ مارو از هم جدا میکنه...
         چقدر زود به حرفت ایمان آوردم ... چقدر تلخ
کاش بیشتر پیشم میموندی ..
        هیچ وقت یادم نمیره چطور قلبتو با من قسمت کردی
                  تا دوستی رو نشونم بدی، تا نشونم بدی که تنها نیستم...
                          تا منو نشون خودم بدی...

ولی حالا بدون تو ... تو که «اولین دوستم بودی و آخرین رفیقم»...

                                                           زیر بار غم.... شکسته م...

دلم خیلی گرفته....
کاش هر چه زودتر بیام پیشت...«یاور همشیه مومن»...

 

اي بداد من رسيده، تو روزاي خود شكستن   
                                 
اي چراغ مهربوني ،تو شباي وحشت من

اي تبلور حقيقت، توي لحظه هاي ترديد

                                  تو شبو از من گرفتي، تو منو دادي به خورشيد

اگه باشي يا نباشي، براي من تكيه گاهي

                                  براي من كه غريبه ام تو رفيقي، جون پناهي       

ياورهميشه مومن، تو برو سفر  سلامت

                                   غم من نخور كه دوري، براي من شده عادت

ناجي عاطفه ي من، شعرم از تو جون گرفته

                                  رگ خشك بودن من، از رگ تو خون گرفته

اگه مديون تو باشم، اگه از تو باشه جونم

                                  قدر اون لحظه نداره، كه منو دادي نشونم

 

وقتي شب ، شب سفر بود، توي كوچه هاي وحشت

                                  وقتي از سايه كسي بود، واسه بردنم به ظلمت

وقتي هر ثانيه ي شب، تپش هراس من بود

                                  وقتي زخم خنجر دوست، بهترين لباس من بود

تو با دست مهربوني رو تنم مرهم كشيدي

                                  برام از روشني گفتي، پرده ي شبو دريدي

ياورهميشه مومن، تو برو سفر  سلامت

                                 غم من نخور كه دوري، براي من شده عادت

اي طلوع اولين دوست، اي رفيق آخر من

                                به سلامت سفرت خوش، اي يگانه ياور من

مقصدت هر جا كه باشه، هر جاي دنيا كه باشي

                               اون ور مرز شقايق، پشت لحظه ها كه باشي

خاطرت باشه كه قلبت، سپر بلاي من بود

                               تنها دست تو رفيق، دست بي رياي من بود

ياورهميشه مومن، تو برو سفر  سلامت

                              غم من نخور كه دوري، براي من شده عادت

 

 

+ نگارش شده در  چهارشنبه بیست و نهم شهریور 1385ساعت 17:3  بدست سیاهوش | 
ولادت امام دوازدهم، حضرت مهدی (عج) رو به همه تبریک میگم.

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی       
                                   ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی
دوباره پلک دلم می پرد نشانه ی چیست؟
                                   شنیده ام که می آید کسی به مهمانی 
کسی که سبز تر است از هزار بار بهار  
                                   کسی شگفت، آنچنان که می دانی 
کسی که نقطه ی آغاز هر چه پرواز است
                                   تویی که در سفر عشق خط پایانی
تویی بهانه ی آن ابر ها که می گریند
                                   بیا که صاف شود این هوای بارانی
تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد
                                   بیا که می رود این شهر به ویرانی
کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق
                                   بیا که یاد تو آرامشی است توفانی


                                                                 « قیصر امین پور»

+ نگارش شده در  شنبه هجدهم شهریور 1385ساعت 11:55  بدست سیاهوش | 

روزی که داشت میرفت از پیشم...
تا به قول خودش،خودشو پیدا کنه..،
هیچی برای گفتن نداشتم، تهی بودم...
ناباورانه فقط نگاهش میکردم... انگار تا حالا ندیده بودمش... نشناخته بودمش...
واقعا هم نشناخته بودمش...
.... داشت میرفت خورشیدکم...و من ، گور ترنّم میشدم...
لحظه ی آخر برگشت نگاهم کرد ، گردنبندشو درآورد و گذاشت تو دستم 
  «یه روزی بر میگردم..، تا اون روز اینو نگه دار...»
     منتظرت میمونم و ثانیه ها رو میشمرم تا برگردی...
  مگه خودت همیشه نمیگفتی که...«همیشه تا بدآید ماه و خورشید..»...
     آره، میگفتم، هنوزم میگم...

 

چه خوش روزی بود روز جدایی              اگر با وی نباشد بی وفایی
اگرچه تلخ باشد فرقت یار                    در او شیرین بود امید دیدار
خوش است اندوه تنهایی کشیدن         اگر باشد امید باز دیدن
چه باشد گر خورم صد سال تیمار          چو بینم دوست را یک روز دیدار
اگر یک روز با دلبر خوری نوش               کنی تیمار صد ساله فراموش
همیشه تا برآید ماه و خورشید             مرا باشد به وصل یار امید      
مرا در دل درخت مهربانی                     به چه ماند؟ به سرو بوستانی
نه شاخش خشک گردد زور سرما         نه برگش زرد گردد روز گرما
همیشه سبز و نغز و آبدار است           تو پنداری که هر روزش بهار است
تو را در دل درخت مهربانی                   به چه ماند؟ به گلزار خزانی
برهنه گشته و بی بار مانده                 گل و برگش برفته، خار مانده
منم چون شاخ تشنه در بهاران             تویی همچون هوای ابر و باران
نبرّم از تو امّید ای نگارین                     که تا از من نبرّد جان شیرین  
مرا تا عشق صبر از دل برانده است       به این امید جان من بمانده است    
نسوزد جان من یکباره در تاب               که امیدت زند گه گه بر او آب
گر امیّدم نماند وای جانم                    که بی امیّد یک ساعت نمانم

هنوزم منتظرتم تا گردنبندتو بندازم گردنت...
یه روز برمیگردی..، میدونم که برمیگردی..، خودت بهم گفتی..


شعر: فخرالدین اسعد گرگانی، شاعر قرن پنجم «با تلخیص»
+ نگارش شده در  یکشنبه پنجم شهریور 1385ساعت 22:28  بدست سیاهوش |