برای گفتن ِمن، شعر هم به گل مانده  
                                     نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده
صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا      
                                             به پیش درد عظیم دلم خجل مانده

از دست عزیزان چه بگویم، گله ای نیست
                     گر هم گله ای هست، دگر حوصله ای نیست
سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم
                     هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست
دیریست که از خانه خرابان جهانم     
                      بر سقف فرو ریختن، چلچله ای نیست
در حسرت دیدار تو آواره ترینم 
                      هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

روبروی تو کیم من، یه اسیر پسر سپرده
                      چهره ی تکیده ای که تو غبار آینه مرده
من برای تو چی هستم، کوهِ تنهای تحمل
                       بین ما پل عذابه، من ِخسته پایه ی پل
ای که نزدیکی مثل من، ولی اما خیلی دوری
                       یه نگام کن تا ببینی، چهره ی درد و صبوری

کاش که می شد تو بدونی، من برای تو چی هستم 
             از تو بیش از همه دنیا، از خودم بیش از تو خسته ام
                           ببین که خسته ام، غرور سنگم اما شکسته ام
کاش که از عصایِ دستم، یا که از پشت شکسته ام
              تو بدونی، تو بخونی، از خودم بیش از تو خسته ام
                                 ببین که خسته ام، تنها غرور عصای دستم

از عذاب با تو بودن، در سکوت خود خرابم
                        نه صبورم و نه عاشق، من تجسم عذابم
تو سراپا بی خیالی، من همه تحمل درد
                        تو نفهمیدی چه دردی زانوی خستمو تا کرد 
زیرِ بار با تو بودن، یه ستون نیمه جونم
                        این که اسمش زندگی نیست، جون به لبهام میرسونن