ساده بودی مثل سایه...مثل شبنم رو شقایق...
                 مثل لبخند سپیده  ..... مثل شب  گریه ی عاشق...
ساده ی ساده ... منم ساده بودم... مثل خودت...
ولی... تو دیگه نیستی، رفتی، چون نمی خواستی ساده بمونی، نمی خواستی یه رنگ بمونی 
حالا...
بی تو شب دوباره آینه رو بروی غم گرفته....
                پنجره بازه به بارون، من ولی دلم گرفته...
دلم از تنهایی گرفته ..، آخه سادگی و تنهایی با هم نمی سازن! حتی اگه بارون بیاد!!!
تنهاییمو فکر تو فقط پر می کنه، آخه یاد تو ساده است، مثل رنگ زندگی ، مثل عطر گل
واژه رنگ زندگی بود ، وقتی تو فکر تو بودم.... 
                عطر گل با نفسم بود، وقتی از تو می سرودم...
اگه دلت واسه اون روزا تنگ  شده ، برگرد ، من هنوزم ساده ام ، ساده ی ساده...
برگرد تا ساده باشیم ولی نه تنها ...

دیروز غروب به یاد اون روزا، به افق خون رنگ چشم دوخته بودم...
روزایی که لحظه ایی رو بدون یاد هم سپری نمی کردیم...
غروب رو دوست داشتی آخه رنگ غم هات بود...
غروب رو دوست داشتم آخه رنگ نگاهت بود....

همیشه میگفتی، کاش ماهم مثل شازده کوچولو تو یه سیاره ی کوچیک بودیم.
آره کاش بودیم... تا هیچ وقت گمت نمیکردم..
حالا دیگه از اون روزا فقط خاطره مونده و بس...حالا..
یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من میکوبه...
                                         سهم من از با تو بودن، غم تلخ غروبه
غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده
                                         برام یه یادگاریه، چیزی جز اون نمونده

کاش حداقل مثل شازده کوچولو می تونستم تو یه روز چهل و چهار بار غروبو ببینم... تا دوریتو راحت تر تحمل کنم...