برادر جان، نمیدونی چه دلتنگم ؛
        برادر جان، نمیدونی چه غمگینم؛
               نمیدونی، نمیدونی، برار جان گرفتار کدوم طلسم و نفرینم.
نمیدونی چه سخته دربدر بودن،
         مثل توفان همیشه در سفر بودن؛
               برادر جان، برادر جان نمیدونی، چه تلخه وارث درد پدر بودن.
دلم تنگه برادر جان، برادر جان دلم تنگه ...

دلم تنگه از این روزهای بی امید،
         از این شبگردیهای خسته و مایوس،
                            از این تکرار بیهوده دلم تنگه،
                                        همیشه یک غم و یک درد و یک کابوس؛
دلم تنگه برادر جان، برادر جان دلم تنگه.

دلم خوش نیست، غمگینم برادر جان،
               از این تکرار بی رویی و بی لبخند؛
                          چه تنهایی غمگینی که غیر از من
                                 همه خوشبخت و عاشق، عاشق و خرسند.
به فردا دلخوشم، شاید که با فردا،
               طلوع خوب خوشبختی من باشه.
                          شبو با رنج تنهایی من سر کن،
                                           شاید فردا روز عاشق شدن باشه....
دلم تنگه برادر جان؛ برادر جان دلم تنگه....

---

این ترانه با صدای داریوش

جدا شده ذهن آشوبناکم از روان و تن! و خیره، به فاجعه ی حزن انگیریکه سرنوشتشو تعیین کرده نگاه میکنه...

چه صحنه ی عجیبیه...! نمایش تباه شدن « من » ! تراژدیی که بغایت مضحک بنظر میاد !

میتونم ببینم پژمردگی وجودمو.... جوهره ی وجودم خشکیده...!

میچشم لحظه به لحظه تلخی ِله شدن تنمو زیر این فشار...!

چقدر باورکردنی تر بود دنیا قبلا! ... ولی باور نکردنیه که چطور به «اینجا» رسیدم...، چه اشاتباهی کردم؟!  چی رو ندیدم...؟! نمیدونم! ... سوال که زیاده ولی، .... جوابی نیست....! مخصوصا به کوتاه ترین سوال که میرسم... « چرا..؟!»

اولش خیلی غریب بود؛ نه که حالا نیست، ولی ...

چه آرزوهای قشنگی داشتم، چه خیالات خوشی.... . چرا باید واقعیت اینقدر بیرحم باشه؟!

بعضی وقتا البته هست یه صدا هایی، یه نورهایی، خاطره هایی... شادیم همه اش دروغیه که دلمو بهش خوش کردم ....: عشق!!

یه چیزیو ولی مطمینم... : بغایت تلخه « تنهایی » !

یک سال گذشت از اون «شب شوم»

     از شبی که بیغایت بهت زده شدیم از

 سنگینی حقیقتِ بیپایان تلخی

که چو گرزی سخت به پیکره ی نحیف آرزوهاون فرود اومد

از شبی که هر لحظه دعا کردیم؛

که ای کاش همه ی اینها فقط یه کابوس باشه

و افسوس و دریغ و درد که نبود

    و چه رنجور نشستیم و بیصدا به یاد زیباترین لحظات هستیمون

و به یاد گنجهایی که هر دم به شوق «داشتنشون»

  بیپایان سپاس میگذاردیم پروردگار را؛ به بهانه ی «بودن» با آنها

 

گفتم شايد اين سودا را
 به فراموشي بسپارم
 ز غمت كمتر ياد آرم
ديدم هرجا نقشي زيبا

                ز تو در خاطر دارم
چون جان بودي

          كه تو را عمري

                با خود ديدم به خدا، به خدا
چشم از عالم كي بر گيرم

 كه تویی هر سو پيدا
آه؛ دل كوچك من
         هان؛ شده جلوه گه اميدم
در همه آينه ها
        با همه لطف و صفا
                    من تو را ديدم
با من بودي

همه جا چون« جان»

 به خدا در تن بودی...

قلمم خشکیده...! شایدم دستم...

چیزی برای نوشتن ندارم؛ آخه دیگه هیچ احساسی ندارم.... نسبت به هیچی...!

دیگه خاطره های پرنور از تابستونای داغ تو دشت و جنگل با خاطره های زیرلب ناسزا گفتن به معلم سر جلسه ی امتحان تو روزای سرد زمستون فرقی نداره...!

همشون یه چیزن...: بی هامیت، بیرنگ و بیصدا!

بالاخره گذشتم از اون خط قرمز! دیگه همه چیز بی اهمیته و بیارزش...!

حالا دیگه بیخیال، ساکت، بیاحساس و تنها «رد میشم از کنار هر چیز و هر کسی»

دیگه همه غریبن، همه ی صداها یه طنین دارن و همه جیز بیرنگه .

«توقف» نمیکنم.... کسی هم البته بهِم نمیزنه این «عبور» یکنواخت، سامت و بیرنگو !

ولی هنوز غم هست، نفرتم همینطور! اینا آخه حسای معمولی نیستن!

گره خوردن با تار و پودم، هرروز و هرروز....

این دوتا ولی رنگ دارن... سیاهن مثل شبای بی ستاره

و همینه که زندگیم سیاهه ، سرده و تاریک...!بی هیچ روزنه ی امیدی، بی هیچ گرمای محبتی...!

.... و من تنهام.... تنهای تنها....

همین بود؛ همش همین بود

.... و اگرچه « ناجوانمردانه سرد است» ، اما گله ای نیست که این نحسی از تقدیر شومم بود ...!

زنده ام هنوز!

به چه بهونه ایی ولی؟!

"عشق"؟! عشقی که بواقع با پوزخندی تلخ به سخره گرفته خیالات ساده و بیرنگمو؟!

یا "وطنم"؟! که به هر چیزی شباهت داره جز وطن!

یا "تنی" که بستر هزاران رنج ریش و زخم و درد و غمه؟!

یا "وجودی" بدرنگ و تلخ که شرمگینه از این گناه که موجوده!؟

یا به بهونه ی "بارون"؟! بارونی که مدتهاست نه هوای عاشقانه، که پناهگاه گریه هامه!

 بارونی که دیگه بیشتر به ناقوس یکنواخت مرگ میخوره تا ترانه ی مرموز زندگی!

یا "علمی" که به جستجوش بودم؟! علمی که دیگه نه اون نمای زیبا و متناسب کاخی سر برافراشته از دور،
که زیر زمین پیچ در پیچ و خشن همون کاخه!

 

 زنده ام هنوز!

ولی به چه امیدی؟!

"فردایی" که میدونم بغایت تاریکه ؟!

یا "دری" که هیچوقت باز نشد و نمیشه؟!

یا "نوری" که روزنی برای تابیدن نداره؟!

 

زنده ام هنوز....

متنفرم از خرد شدن چیزی که بهش میگن «غرور» !

البته چیزی نمونده از غرور برام، ولی خب من ایرانیم! معنی این کلام واضحه !

به صرف ایرانی بودن باید مغرور باشم به « دارایی» ها و «ارزش» هایی پوچ و تهی

 که نیاکانم به دلخوشی و شرمندگی «اندوختن» و به هیچ قیمتی نباید بشکنه!
و بغایت جالبه برام که حماقت همین گذشتگان دلیل اصلی له شدن غروری بود

 که نه تنها اون غرور «دروغین» و پوچ که حتی غرور طبیعی هر کسی رو در بر میگیره...

و این تناقض ویرانگر چنان به سخره گرفته تک تک ذرات وجودمو

 که از غرور جز نقشی لرزان بر مردآب هستیم چیزی باقی نمونده

و تنها امیدم اینه که کسی «سنگی» باین آب نندازه!
و شاید این مهمترین دلیل تنهاییمه...؛ ترس از اون سنگ! فرار میکنم از بقیه

 به خاطر سنگهایی که «فکر» میکنم تو جیبشون قایم کردن....!
شایدم نکردن، ولی خب من «باید» فکر کنم که کردن!

هر از گاهی البته خواسته یا ناخواسته پرتاب میشن سنگهایی

 به «مرداب» ساکت وتنهایی ِاین «حقیقت تلخ»...

  بیست و هشتم فرودین ماه

اگه پرسیدن درباره ی خودت بگو، چی دارم بگم؟!
خودم؟! من چی هستم؟!
میتونم «من» رو ببینم؛ شایدم نه! این «من» نیست و فقط یه سایه ای از وجود منه که از تابش تلخ حقیقت به پرده ی دردناک زندگی مثل حکمی ثابت- که بیمناکه از ثابت بودن خودش- بخود میلرزه...
میتونم پیدا کنم روزی که این سایه رو چی تشکیل داده؟!
میتونم کنار بزنم این پرده رو؟! یا نه...
«من» اینجام، نور هم اینجاست؛ ولی تنها چیزی که من میبینم «سایه» است...!
شاید عشق بتونه سایه ی منو جدا کنه از این پرده ی دردناک، بدون اینکه چراغ تلخ رنگ حقیقتمو خاموش کنه....
از رفتن سایه میترسم! از بودنش همینطور ...
پس سایه نیست که مسله است! پس چیه؟! «منم» یا پرده ؛ شایدم هردو ...
اگه فقط میتونسم برم اونور پرده... ولی چی میتونه ببره منو اونور؟!
بعضی وقتا موسیقی پروازم میده... اصلا جدام میکنه از من و نور و سایه ...
شعر هم همینطور ... سعدی، حافظ، مولوی،...
ولی حیف، حیف که لذت بی رنگی که پروازم میده زیاد دووم نداره و دوباره اما حزینتر از قبل برمیگردم به «جایگاه من» ...
شایدم این نور همیشه میخواسته درونمو روشن کنه؛ ولی من پشتمو کردم بهش و فقط خیره شدم به سایه ی خودم ؛ سایه ی زهراگین زندگی از چراغ حقیقت.
ولی هنوز روشن نشدم من، یا اگه شدم خودم نمی ببینم ،
.... نمیتونم که ببینم ؛
  
                                                                     بیست و دوم فرودین؛ وین

بیست و دوم مهر ماه، تهران

بازم دارم مینویسم! یه نامه ی دیگه!
               چه اهمیتی داره کی، کجا و چطور و یا حتی چرا؟!
                         فقط این مهمه که هست، که مینویسم.
قرار نبود البته چنین روزی برسه ، چه، میبایستی تو جهنم باشم هم اکنون!
            اما خب، مثل اینکه در جهنمم باز نمیکنن بروم!
                 ولی خب حالا که به« هستی» مونده ام از تو مینویسم ، از تو، عزیزترینم، دوباره و دوباره.
                          از تویی که حتی خیالشم نمیکنی؛
نمیدونم...! شایدم هیچوقت اون چشمای پرغروغت به این خط کج و معوج نیفته....
                   ولی خب، مینویسم..

 اصلا برام مهم نیست، هرچی میخوان بگن و هر آشیم که میخوان بپزن برام، چه اهمیتی داره؟!
                 من برگشته بودم که «تو» رو ببینم؛ که دیدم! و اونم چه دیدنی...!
                              با این که لیاقتشو نداشتم اما روزی تاریخی و بینظیر رقم خورد برام.
                                   « من کنار تو بودم! »
مگه اون شب خواب به چشمم میومد؟!
            تمام شب بیدار ِ بیدار، بیصدا به دیوار تکیه داده بودم که صدای لطیف نفسهاتو بشنوم...

  یک شب که دوست فتنه ی خفته است زینهار
   بیدار  باش  تا نرود  عمر بر  فسوس ¹

.... چه ساعات پرشکوهی بود،
                تا عمر دارم یادم نمیره لبخندی رو که رو لبت نقش بست
                                           ......با دیدن اون گردنبند آبی
                                 .... زیباترین لحظه عمرم بود....

 
.... حالا که تو جهنم رام ندادن، راه دیگه ای متصورم نیست مگر همین راه...!
                                 امیدی که نیست البته اما تک کورسویی هم اگه باشه عشق تو ِ
ایکاش میتونستم غلام حلقه بگوشت باشم که بشنوم هرروز صدای آسمونی تورو.
                اون صدای روحبخش و لطیف رو.
                              ....حیف و صد حیف که میسرم نیست
و چه بیهوده است این « بودن» بی « تو» و چه پوچ و بیفایده است عمرم ...
                      و چه شیرین و خواستنیه لحظه هایی که به « تو» می اندیشم ....
                                    و صد البته رضای توست که طالبم حتی بیشتر از « وصالت».....
                                                   که مبادم از « تو » غیر از « تو » خواستن...

  وصال و هجر چه باشد؟! رضای دوست طلب
                                                   که حیف باشد از او غیر او تمنایی ² 

                          تا بود بار غمت بر دل بيهوش مرا
                                                 سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا

                         نگذرد ياد گل و سنبلم اندر خاطر
                                                   تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا

  شربتي تلختر از زهر فراقت بايد
                                                        تا كند لذت وصل تو فراموش مرا

 هر شبم با غم هجران تو سر بر بالين
                                                روزي ار با تو نشد دست در آغوش مرا

 بي دهان تو اگر صد قدح نوش دهند
                                                 به دهان تو كه زهر آيد از آن نوش مرا

 «سعدي» اندر كف جلاد غمت ميگويد
                                   بنده ام بنده به كشتن ده و مفروش مرا

---

1- حضرت سعدی
2- خواجه حافظ