On this most auspicious of nights, permit me then, in lieu of the more commonplace sobriquet, to suggest the character of this dramatis persona;
Voilà! In View, a humble VaudeVillian Veteran, cast Vicariously as "both" Victim and Villain by the Vicissitudes of Fate.
This Visage, no mere Veneer of Vanity, is a Vestige of the "Vox populi", Vacant, now Vanished.
However, this Valorous Visitation of a by-gone Vexation, stands ViVified and has "Vowed" to Vanquish these Venal and Virulent Vermin Van-guarding Vice and Vouchsafing the Violently Vicious and Voracious Violation of Volition.

The only Verdict is Vengeance; a Vendetta, held as a "VotiVe", not in Vain, for the Value and Veracity of such shall one day Vindicate the Vigilant and the Virtuous.

Verily, this Vichyssoise of Verbiage Veers most Verbose, so let me simply add that you may call me V.

And this blood on my hands,
Now it won't go away...
I've been out on this road, for days.

And the fear on the wall,
Watch it slowly cascade...
As the door holds the wolves, at bay.

The Emptiness is building from,
This Nothingness that we've all become

And this road that I've chosen,
Seems it's taken its' toll;
Leading far, far away from the soul!

And the fear on the wall,
Watch it slowly cascade...
As the door holds the wolves, at bay.

The Emptiness is building from
This Nothingness that we've all become

This thing I've become, seems its' taken control
Of my mind and my body, my will and my soul;
Driving further and further, away from my self...
Until there's none of me left, I've become something else.

The Emptiness is building from
This Nothingness that we've all become

And I will roam out
To the edges of the earth
And when it feels just like the rain
Has soaked through my bones
None of this will matter
None of this will save you from yourself

This life
It's brining on the death of me
Swear that I can barely see
That I'm the one to blame
This life
I swear to God it's killin' me
Seems some times I can't believe
That I'm the one to blame
And when it's cold out
In the sleet and snow
I will hold out
'Till the answers all unfold
And when it feels just like the rain
You will see through it all
None of this will matter
'Cause none of this will save you from yourself

None of this will matter
None of this will save your from yourself

                               جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو

غلام چشم آن تركم كه در خواب خوش مستي

                                  نگارين گلشنش روي است و مشكين سايبان ابرو

هلالي شد تنم زين غم كه با طغراي ابرويش

                                          كه باشد مه كه بنمايد ز طاق آسمان ابرو

رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم

                                    هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو

روان گوشه گيران را جبينش طرفه گلزاريست

                                      كه بر طرف سمن زارش همي‌گردد چمان ابرو

دگر حور و پري را كس نگويد با چنين حسني

                              كه اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو

تو كافردل نمي‌بندي نقاب زلف و مي‌ترسم

                                             كه محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو

                   اگر چه مرغ زيرك بود حافظ در هواداري

                 به تير غمزه صيدش كرد چشم آن كمان ابرو

چه راحت گذشتی از من

                     مطمن و بیصدا، قدم گذاشتی و رفتی.

همه ی اون روزای خوب، اون ساعتهای آفتابی،
                         همه ی اون خنده ها و خاطره ها.

چه بیمعنی شدن همه، لحظه ای که پشت سرم گذاشتی،
                            لحظه ای که نگاه نکردی به چشمام.
                   چه سرد بود چشمات اون شب چه بیاحساس نگاهت. 

... و من، پوچ و تهی فرود اومدم رو زانوهام،
         شکستم زیر بار سنگینی که گذاشتی رو دوشم
                  مثل شیشه ای غبارگرفته که ترک خرد از هجوم سنگی سخت و سرد.

تر بودن چشمام اما بیحرکت لبام،
             ناباورانه به تاریکیی چشم دوخته بودم که توش سقوط میکردم، سیاه عمیق!

... چه راحت گذشتی ازم ...

و چه ساده فراموش میشن...

یه حرف، یه نگاه!

چه بیصدا تسلیم میشن و چه بیمقاومت شکست میخورن.

و چه سخت فراموش میکنن تلخی خرد شدنو

و چه دیر میبخشن خودشونو...!

دوش دور از رويت اي جان جانم از غم تاب داشت

                          ابر چشمم بر رخ از سوداي دل سيلاب داشت                        

در تفكر عقل مسكين پايمال عشق شد

                           با پريشاني دل شوريده چشمم خواب داشت

كوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل

                          شحنه عشقت سراي عقل در طبطاب داشت

نقش نامت كرده دل محراب تسبيح وجود

                            تا سحر تسبيح گويان روي در محراب داشت

ديده‌ام مي‌جست و گفتندم نبيني روي دو

                     خود درفشان بود چشمم كاندر او سيماب داشت

ز آسمان آغاز كارم سخت شيرين مي‌نمو

                           كي گمان بردم كه شهدآلوده زهر ناب داشت

              سعدي اين ره مشكل افتادست در درياي عشق

                   اول آخر در صبوري اندكي پاياب داشت